black activist in anonymous mask looking at cameraAktualności

Era proroka

Prorocy 24/7

„Widzę młodą kobietę z czereśniami za uchem, Duch Święty chce Ci powiedzieć, żebyś się już nie bała i podjęła dawno odkładaną decyzję.” – powiedziała dziewczyna z diakonii prorockiej podczas spotkania jednej ze wspólnot charyzmatycznych. Dziewczyna z kolczykami w kształcie czereśni się znalazła, była znajomą przemawiającej. Oczywiście jakąś decyzję odkładała. Takich proroctw słyszałam sporo. I sporo też miałam wątpliwości, ile w nich człowieka, a ile głosu Bożego. Ja, mimo niewątpliwego dobra, które może płynąć z proroctwa, z dystansem patrzę na uniesienia współczesnych proroków, i tych „zawodowych” np. z diakonii prorockich, i tych piszących do mediów wszelakich.

Wielu głosi zbliżający się koniec starego , wielu utyskuje na to, co jest, są i tacy, którzy próbują głosić nową naukę – separować się od grzeszników w Kościele , bratać z grzesznikami poza nim, szukać sprzymierzeńców nowego porządku. Wielu głosi proroctwa i nawołuje do nawrócenia, a nawrócenie to definiowane jest przeróżnie. Wielu głosi miłosierdzie jednocześnie stawiając miłosierdziu granice. Czasem głosi się miłosierdzie wobec tych, którzy domagają się swoich praw do grzechu (morderstwa, cudzołóstwa etc), ale już mniej miłosierdzia głosi się dla grzesznych księży, morderców w więzieniach, zaburzonych psychicznie duszpasterzy, którzy nie odróżniają swoich emocji od Bożego głosu . Oczywiście nie chodzi o to, żeby pochwalać czyny grzesznika. Czyny godne są kary, ale Biblia pełna jest łotrów, cudzołożnic, grzeszników. Im, podobnie jak nam, wybaczone są grzechy, oni, podobnie jak my, mają się nawrócić.

Photo by Ric Rodrigues on Pexels.com

Kto w tym wszystkim głosi Bożą prawdę? Czy ten kanał na YouTube, czy tamten? Czy ten wpis na FB czy inny? Czy ten prorok czy tamten, ta charyzmatyczna wspólnota czy inna? Jak zbadać te „duchy” czy są z Boga? Jest ich tak wiele i często są ze sobą sprzeczne.

Moje dorosłe życie wiary kształtowało to, co zapisał św. Benedykt w swojej Regule. Reguła gęsta jest od konkretu, trzeźwego myślenia i praktycznych wskazówek. Święty Benedykt szczegółowo opisuje na przykład sposób przyjmowania kandydata na mnicha:

Gdy zgłasza się ktoś nowy do klasztoru* , nie należy go łatwo przyjmować, lecz, jak mówi Apostoł, badajcie duchy, czy są z Boga (J 4,1).

Reguła św. Benedykta, rozdział 58,1

Nie patrzy na dary nadprzyrodzone, a pisze: „Należy mu z góry przedstawić wszystko, co jest ciężkietrudne na drodze do Boga. „Kolumnami, na której opiera się Reguła są raczej posłuszeństwo, pokora, praca i oficjum. . W rozdziale zatytułowanym „Jaki powinien być opat” św. Benedykt zapisał.

16 Opat nie powinien nikogo w klasztorze wyróżniać, 17 ani kochać jednego mnicha bardziej od innego, chyba że ktoś okaże się lepszym w dobrych uczynkach i w posłuszeństwie.

RB, rozdz. 2, 16

To pokazuje, że nie dary nadprzyrodzone, a dobre uczynki i posłuszeństwo zostają docenione w sposób szczególny.

Duchu Święty, obdarz nas rozumem i pokorą

Przed często cytowanym fragmentem o darach Ducha Świętego z Listu św. Pawła do Rzymian (Rz 12, 3-8) widnieją te słowa:

1 A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej1. 2 Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe. 

(Rz 12,1-2)

Jest tu mowa najpierw o rozumnej służbie Bożej, o odnawianiu umysłu (nie emocji). Dopiero później mowa jest o darach, m.in. o darze proroctwa. Posługiwanie się rozumem, odnawianie umysłu wydaje się warunkiem przynoszenia dobrych owoców.

Św. Doroteusz z Gazy jest tym, u którego czytamy: „(…) ponieważ jesteśmy poddani namiętnościom, nie powinniśmy nigdy ufać własnemu sercu: bo krzywa miara wykrzywia i rzeczy proste.”

Cóż przyjdzie z proroctwa, jeśli nie wypływa z rozumnej służby i pokornego serca, gotowego do posłuszeństwa bratu („Niechaj bracia będą sobie posłuszni nawzajem wiedząc, że właśnie drogą posłuszeństwa mają iść do Boga -RB, 71,1-2)?

black activist in anonymous mask looking at camera
Photo by Anete Lusina on Pexels.com

Tak wiele jest afektu w tym, co czytamy dziś o Kościele, o polityce, o innych – wydaje się, że tymi słowami rządzą głównie emocje. Może warto prosić Ducha Świętego to dar mądrości, umiejętności i rozeznawania, żeby poznać ” jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe.” (Rz 12, 2) , żeby z pokorą tę wolę przyjmować i wypełniać.

Powiedział abba Antoni: „Zobaczyłem wszystkie sidła nieprzyjaciela rozpostarte na ziemi, jęknąłem więc i powiedziałem: «A któż się im wymknie?» I usłyszałem głos mówiący do mnie: «Pokora»”.

Apoftegmaty Ojców Pustyni

Możemy też, niekoniecznie głosząc swoje proroctwa, codziennie wypełniać porządnie obowiązki i dziękować za to, co mamy. Wdzięczność rodzi łagodność, miłość, radość i pokój. To uspakaja emocje, leczy rany i zbliża do innych.

 Przyjdź, Duchu Święty, i zapal w nas płomień
Twojej miłości i Pańskiej bojaźni;
Daj nam usłyszeć Twój głos tajemniczy
W naszych sumieniach.

 Pocieszycielu, niech blask Twój rozproszy
Mroki umysłów i serca ożywi,
Ty bowiem jesteś jaśniejszy od słońca,
Które już wschodzi.

 Naucz nas, Duchu, wypełniać Twą wolę,
Zawsze Ci służyć w pokornym poddaniu;
W każdym człowieku dostrzegać przez wiarę
Twoją obecność.

 Uświęć owoce naszego wysiłku,
Obdarz pokojem i łaską wytrwania,
Prowadź nas drogą codziennej wierności
Twoim natchnieniom.

 Ojcu, Synowi i Tobie, Najświętszy,
Chwała niech będzie na niebie i ziemi,
Ty bowiem jesteś weselem i dobrem
Duszy człowieczej. Amen.

O autorze

Dodaj komentarz