02.02.25 Ofiarowanie Pańskie (Łk 2,22-40)
„Duch Święty spoczywał na nim”
Przepiękne spotkanie, mające w sobie ponadczasową głębię. Symeon i Anna, seniorzy, spotykają się z młodą rodziną. Początek i schyłek życia połączone, jak tęsknota i spełnienie. Symeon pojawia się za natchnieniem Ducha Świętego. On żyje Bogiem. Wszystko inne przestało mieć jakiekolwiek znaczenie. Tęskniący, żyjący obietnicą, pełen radości i pokoju w sercu. Doczekał się zbawiciela świata. On już wiedział, że żaden człowiek, żadna władza, nie zapewni mu szczęścia tu na ziemi. Anna podobnie, trwająca na modlitwie, podejmująca posty, także pojawia się w tej odpowiedniej chwili. Jedno i drugie uzupełniają się. Symeon wypowiada swój hymn uwielbienia, dodając proroctwo. Anna do swego uwielbienia dodaje świadectwo – opowiadanie o Mesjaszu, który nadał sens jej życiu.
W tej scenie młodzi milczą, okazują szacunek seniorom ukształtowanym przez Słowo Boże i modlitwę. Maryja z Józefem skupieni są wobec tajemnicy Bożego działania w ludziach. Nie są sami ze swoim Synem. Właśnie poznali ludzi, którzy już się z Nim zaprzyjaźnili. On już wcześniej ukształtował ich życie, On już jest ich szczęściem.
Jeśli to możliwe, podziękuję dziś swoim dziadkom za ich modlitwę, za wytrwałość, dojrzałość i wierność.
Ks. Jerzy Sęczek
MDT 